Do LOBELII, kto przyjedzie, ten się nigdy nie zawiedzie. Bo tu cisza, spokój błogi, tu się kończą polne drogi. To krajobraz z baśni wzięty - nad jeziorem zapach mięty, mgły nad łąką i nad tonią, które zmierzchem, świtem gonią, a gdy słońce wyżej świeci, zamiast mgieł ganiają dzieci. Ryby robią szum pod tratwą, złapać rybę nie jest łatwo...

W lesie grzyby, w sadzie brzady, pod gruszą stół i obiady. W gościnnym domu pokoje, wygody każdy ma swoje.

O każdej porze tu ładnie, kto nie chce wierzyć, niech wpadnie

- wiosną - podziwiać sasanki,

- zimą - na narty i sanki,

- jesienią - na grzybobranie,

- a latem - na opalanie.